• Yvonne Wortman

Help!!!! Ik ken hier helemaal niemand….

Bijgewerkt: 25 okt 2018



De afgelopen weken had ik de ene na de andere uitdaging. Trainingsdagen ‘opvoedopstellingen’, trainingsdagen bij een nieuwe werkgever, nieuwe mensen, telkens weer mezelf voorstellen. Telkens opnieuw weer de drempel van het onbekende overstappen. Uiteraard ben ik elke keer uiterlijk zelfverzekerd die drempels overgestapt, maar van binnen was er wel iets meer nodig om ook werkelijk die drempels over te stappen. Telkens opnieuw weer plek innemen in een mij onbekende groep mensen. Bij wie kan ik aansluiten, waar ben ik welkom?


Eerst maar onopvallend een kopje thee halen. Aanwezig zijn zonder op te vallen… Ook al ken ik ook de tegenovergestelde versie als mijn broekzak: ‘goed opvallen, zonder er te zijn’. En ondertussen de mensen om mij heen nauwkeurig scannen. Het gevoel door niemand gezien te worden, bekroop me even. Ik voelde me weer even klein. Zo ging dat vroeger ook. Wisselen van school. Midden in het schooljaar. Groepjes in de klas die zich al lang gevormd hadden. En ik hoorde nergens bij. Was de vreemde eend in de bijt en moest mijn plekje zien te veroveren. Nergens bij horen en je buitengesloten voelen is geen plezierig gevoel. Mijn gedachten gingen heel even terug naar die tijd. Wat moest ik toen doen en vooral ook laten om erbij te horen? Wat moest ik doen om een plek te verdienen?


Met mijn kopje thee bekijk ik de boeken die uitgestald op een tafel liggen. Bijna allemaal heb ik ze gelezen en in mijn eigen boekenkast staan. Boekenwurm… einzelgänger… gaat even het oordeel door me heen. En dan komen er andere deelnemers naast me staan. We stellen ons aan elkaar voor en raken in gesprek. Ineens krijg ik een plek in de groep. Een ander stemmetje ratelt door mijn hoofd: Ik hoef geen plek te verdienen, ik hoef me niet mooier of leuker voor te doen dan ik ben. En dan eindelijk kan ik van binnen ook over de drempel stappen en kan aanwezig zijn.


Tja… wat een klus is dat telkens weer. Je plek vinden en innemen op een feestje, in een nieuwe lesgroep, tijdens een overleg, nieuwe baan. Telkens opnieuw weer dat wikken en wegen. Wat wel, wat niet, ben ik wel welkom. Bang om er niet bij te horen, bang om iets fout te doen of fout te zeggen. En wat ben ik er een kei in om zogenaamd zelfverzekerd ergens binnen te stappen. Ik wilde altijd zo graag zijn zoals ‘al die anderen’ die zonder problemen hun plek innamen. Maar is dat voor al die anderen wel zo? Neem jij wel zo zelfverzekerd je plek in of herken jij jezelf misschien wel een beetje in wat ik schrijf?


Kinderen en jongeren hebben bijna continue met deze thema’s te maken. In je jonge jaren wissel je een aantal maal van school. Vaak komen daar ook nog een BSO en sport- en/of hobbyclubs bij. Hoe maak je vriendjes, hoe vind je aansluiting bij een groep, hoe moet je er uit zien, hoe je gedragen, welke muziek is wel goed, welke niet? Vaak moet je al op jonge leeftijd school- en loopbaankeuzes maken, terwijl je nog geen idee hebt van wat je zou willen doen. En wat nu als dat allemaal niet zo makkelijk lukt? Wat als je kind gepest wordt, niet makkelijk aansluiting kan vinden, een leer- of gedragsstoornis heeft, vaker heeft moeten verhuizen, omdat ouders van werkplek veranderden? Wat als ouders gaan scheiden, nieuwe relaties krijgen en je ook daar weer je ‘plekje’ moet vinden?


Mij heeft het veel inzicht gebracht om me bezig te houden met mijn persoonlijke ontwikkeling. Het heeft me geleerd situaties en gevoelens in mezelf te herkennen en heeft me geleerd hier anders mee om te gaan, zodat ik steeds een beetje beter en sneller, snap waar de gevoelens vandaan komen en van daaruit kan ik dan weer makkelijker bij mezelf blijven. Vooral systemisch werk heeft mij veel inzicht gegeven.


Bij systemisch werken gaat het vaak en veel over ‘plek’. Vanaf de geboorte heb je een plek die vast staat. Je bent een kind van je ouders en je bent de 1e, 2e. 3e enz. in de kinderrij. Bij veel mensen(kinderen) is er verwarring omtrent deze plek. De oorzaken kunnen legio zijn. Gescheiden ouders, (emotioneel) afwezige ouders, ziekte of dood in het gezin of de familie en zo kan ik nog wel even doorgaan.


Het werkelijk gaan staan op de juiste plek was voor mij essentieel. Het besef dat ik er niet voor hoefde te werken, mijn plek niet hoefde te verdienen, gaf rust. Het vinden en innemen van mijn plek. Mijn eigen plek. Niet meer afhankelijk van de mening van wie dan ook.

Vinden ze me leuk? Fijn. Vinden ze me niet leuk? Ook goed.


Hoe is dit voor jou?

Hoe doe jij dat?

Moet je je plek krijgen of veroveren?

Neem jij je plek in?

Heb jij je plek al ingenomen?

0 keer bekeken

Veelgoeds in kinder- jongeren- en gezinscoaching

info@veelgoedscoaching.nl

0646766406

KvK: 72207760

2019 - door Davey Moons, Start je Praktijk​

Logo voor het web.png