Veelgoeds in kinder- jongeren- en gezinscoaching

info@veelgoedscoaching.nl

0646766406

KvK: 72207760

2019 - door Davey Moons, Start je Praktijk​

  • Yvonne Wortman

Om van een ander te kunnen houden, moet je eerst van jezelf houden

Je hoort het tegenwoordig steeds vaker. De spreuk ‘om van een ander te kunnen houden, moet je eerst van jezelf houden’. Er wordt ons vertelt dat we de ander niet nodig hebben om heel te zijn als mens. Geen relatie hebben, alleenstaand zijn met of zonder kinderen, het is tegenwoordig heel gewoon. Er zit een zekere wijsheid in. Ook ik geloof dat ‘de ander nodig hebben’ om gelukkig te zijn, om werkelijk te kunnen leven, om werkelijk liefde te kunnen ervaren voort komt uit een gevoel van incompleetheid. Maar… feit is dat wij mensen ook sociale wezens zijn.


En zo is waarheid voor mij dus ook dat je niet van jezelf kunt houden als je niet geliefd bent geweest of met het gevoel groot bent geworden dat dit zo is. Als ik heel mijn leven alleen leef, in een soort isolement op een onbewoond eiland, zonder mensen die mij liefhebben om mij heen, nooit liefdevol aangeraakt word, dan leer ik niet wat liefhebben is. Liefde, lief hebben, empathie is iets wat wij mensen leren in contact met de ander. Werkelijk contact met de ander. En liefdevol aangeraakt worden, is iets wat daarbij hoort. Ouders en/of verzorgers kunnen nog zoveel van een kind houden, het overladen met geschenken en het in rijkdom laten opgroeien, als ze het kind niet aanraken, knuffelen, liefdevol aanmoedigen, dan mist het kind een eerste levensbehoefte. Een levensbehoefte die bovendien in de eerste levensjaren van het grootste belang is voor een gezonde ontwikkeling van de hersenen.


We leven in een maatschappij waarin we zo bang zijn geworden voor ‘ongezonde aanraking’, dat we het risico op ongezonde aanraking misschien wel vergroten, omdat we dat wat een kind het hardste nodig heeft, namelijk gezonde en liefdevolle aanraking, niet meer bieden. Zo moeten kinderen bijvoorbeeld al vanaf dag 1 leren in hun eigen bedje/wiegje te slapen, we moeten niet meteen reageren als ze huilen, maar ze vooral even laten huilen. Al van jongs af aan moeten we ze leren dat ze niet altijd hun zin kunnen krijgen en al helemaal niet meteen. Ook baby’s. Als kinderen zich ‘niet gedragen’ dan kunnen we op tv zien dat we ze in ‘time out’ moeten zetten. En als ze zich later op school niet gedragen, dan worden ze de klas uitgestuurd of soms zelfs van school gestuurd. Oftewel ze worden van sociale interactie uitgesloten als ze zich niet gedragen, zoals wij vinden dat ze zich horen te gedragen. Au! Soms moeten kinderen al na korte tijd na de geboorte naar de opvang, omdat ouders weer aan het werk moeten. En in die opvang moeten we ook al voorzichtig zijn met aanraking, want we moeten het vooral professioneel houden. Als ouder moeten we best veel, terwijl ons gevoel soms zegt dat ons kind iets anders nodig heeft. En ook als kind moeten we van jongs af aan al erg veel, terwijl ons gevoel soms wat anders zegt.


De vraag is voor mij of wij onze maatschappij niet juist gevaarlijker maken voor onze opgroeiende kinderen door het allemaal maar volgens ‘het boekje’ te doen. Kinderen hebben een groot verlangen naar liefdevolle aanraking. Ze hebben een groot verlangen naar echte verbinding. Dat ervaar ik telkens weer in contact met kinderen en jongeren. Als kinderen groter worden, wordt dat verlangen niet minder. En als er dan iemand is die liefde lijkt te bieden, ook al is dat geen gezonde vorm van liefde, dan ligt het gevaar al snel op de loer dat een mensenkind hier toch voor gaat. Immers, een mensenkind, zowel klein als groot, wat geen gezonde liefdevolle aanraking en verbinding heeft leren kennen, zal een ongezonde vorm van liefde ook niet als zodanig kunnen herkennen. Vrij baan dus voor loverboys, gewelddadige en ongelijkwaardige relaties, kinderlokkers en alles wat daaraan verwant is.


Ik ben zo eigenwijs te denken dat het anders mag en heel eerlijk, anders moet. Op Instagram zag ik een bericht van zo’n eigenwijze jongeman die in zijn jongere jaren af en toe eens bij ons over de vloer kwam. Inmiddels is hij groot. Hij was in Gambia geweest en schreef dat hij zich verbaasde over hoe gelukkig de mensen daar zijn en dat wij daar in West-Europa nog veel van kunnen leren. Gelukkig zijn heeft dus kennelijk niet zo veel te maken met het hebben van veel en het leven in luxe. En dat kan ik alleen maar be-amen. En toch schijnen wij hier in dit deel van de wereld er van overtuigd te zijn dat we alleen maar gelukkig kunnen zijn als we veel hebben en in onze luxe kunnen leven. Tuurlijk is het fijn om een dak boven je hoofd, een bed om in te slapen, een badkamer met stromend water en voldoende te eten te hebben. Maar is het echt zo dat een kind alleen dan gelukkig kan zijn als het een eigen kamer heeft met veel speelgoed, een kast vol merkkleding, de duurste iPhone en elk jaar een paar keer op vakantie gaat naar het buitenland? Ik denk van niet. Ik denk dat dit iets is wat wij onze kinderen voorleven, maar dat het allerbelangrijkste voor een mensenkind om gelukkig te kunnen zijn is gehoord, gezien en aangeraakt te worden. Mogen zijn wie je bent, zelfs als dat betekent dat je niet aan de huidige normen en waarden voldoet, buiten de lijntjes kleurt, uit de pas loopt en soms misschien wel een tikkeltje irritant doet. Dat er mensen om je heen zijn die van je houden, ongeacht wat. Volgens mij draait het allemaal om liefdevolle aandacht en wordt het hoog tijd dat wij eens wat beter naar de jonge generatie gaan luisteren. Al is het alleen maar, omdat zij de toekomst zijn.




43 keer bekeken
Logo voor het web.png